POSZUKUJESZ WYDAWNICTW PODRÓŻNICZYCH O WATYKANIE?
ZAPRASZAM DO KSIĘGARNI INTERNETOWEJ "BEZDROŻA"



WATYKAN
GALERIA ZDJĘĆ

PLAC ŚWIĘTEGO PIOTRA I JEGO OTOCZENIE

PLAC ŚWIĘTEGO PIOTRA (Piazza di San Pietro)
Autorem tego architektonicznego dzieła jest Giovanni Lorenzo Bernini (1598-1680). Plac jest pewną formą zadośćuczynienia architekta za nieudaną próbę poprawienia fasady Bazyliki św. Piotra, autorstwa Carla Moderny (1556-1629), której podjął się na zlecenie papieża Aleksandra VII (1655-1667). Główne prace nad projektem, a następnie jego realizacją trwały 12 lat, od roku 1655 do roku 1667 i zakończyły się w czasie pontyfikatu Klemensa IX (1667-1669). Łączne wymiary placu: 320 m x 240 m, zaś wnętrze elipsy:
196 m x 148 m.

Przed przystąpieniem do przedstawienia najważniejszych elementów Placu św. Piotra, ustalmy, że spoglądamy na Bazylikę św. Piotra i posługujemy się stronami: lewą i prawą.

Plac św. Piotra jest ograniczony:
- od strony północnej przez prawe skrzydło kolumnady, zwane skrzydłem Konstantyna I Wielkiego o długości 120 m,
- od strony wschodniej plac spotyka się ze starożytną ulicą Via Cornelia - współczesna, należąca już do stolicy Włoch - Via D. Conciliazione,
- od strony południowej przez lewe skrzydło kolumnady, zwane skrzydłem Karola Wielkiego
o długości 120 m,
- od strony zachodniej przez Bazylikę św. Piotra,

Skrzydła kolumnady zostały wykonane z trawertynu (odmiana martwicy wapiennej), składają się z 80 pilastrów i 284 kolumn doryckich, każda o wysokości 13 m, ustawionych w 4 rzędach. Łączna wysokość skrzydeł kolumnady wynosi 21 m, a szerokość 17 m . Kolumnadę zdobi 140 rzeźb postaci Świętych, wykonanych przez uczniów Berniniego,
a wśród nich możemy dostrzec jedynego Polaka, św. Jacka Odrowąża (1183-1257), dominikanina. Na kolumnadzie znajduje się 6 herbów papieża Aleksandra VII.

Za skrzydłem prawym (Konstantyna I Wielkiego), wzdłuż Borgo Sant'Angelo, biegnie równolegle do Via D. Conciliazione, od murów Pałacu Apostolskiego do Zamku św. Anioła, tzw. passetto, czyli długi na ok. 800 metrów ufortyfikowany mur-chodnik, wybudowany przez papieża Mikołaja III (1277-1280). Umożliwiał on papieżom bezpieczne przedostanie się z Pałaców Watykańskich do zamku-twierdzy papieskiej (nim uciekł Klemens VII
w czasie Sacco di Roma).

W centrum placu wznosi się egipski obelisk z czerwonego granitu o wysokości 25,31 m
i wysokości podstawy 8,25 m oraz wadze 312 ton. Obelisk pochodzący z roku 1835 p.n.e. (był uczczeniem Słońca przez faraona Menkaresa), został sprowadzony do Rzymu na rozkaz cesarza Kaliguli w 37 roku z egipskiego Heliopolis i ustawiony na środku cyrku Kaliguli-Nerona. Na polecenie papieża Sykstusa V (1585-1590) w 1586 roku ustawił go w tym miejscu Domenico Fontana (1543-1607). Nad przetransportowaniem i ustawieniem obelisku pracowało 800 robotników pod nakazem absolutnej ciszy i 140 koni. Według wysokości najwyższych obelisków egipskich znajdujących się w Rzymie, ten obelisk jest drugim po obelisku stojącym przed Bazyliką św. Jana na Lateranie. Obelisk został ozdobiony przez Berniniego otaczającą go fontanną. Jest wykonany z jednego bloku granitu, pełni funkcję gnomu zegara słonecznego i jednocześnie róży wiatrów.

W równych odległościach od obelisku widzimy dwie barokowe fontanny. Każda ma wysokość 8 metrów. Fontanna po prawej stronie jest starsza, została wykonana w roku 1613 przez Carla Modernę i nosi nazwę Fontanna Czterech Papieży. Fontannę po lewej stronie wykonał w 1675 roku Bernini, zwana jest Fontanną św. Oficjum. Obie fontanny zainaugurował w roku 1677 papież Innocenty XI (1676-1689).

Pomiędzy obeliskiem a każdą fontanną, znajdują się w bruku, marmurowe dyski, które oznaczają centrum skrzydeł kolumnady - stąd widać tylko jeden rząd kolumn w każdym skrzydle.

Plac św. Piotra został wybrukowany w 1730 roku.

W północno-zachodniej części placu znajduje się w bruku czerwony kamień, oznaczający miejsce, w którym Jana Pawła II dosięgły kule zamachowca w dniu 13 maja 1981 roku.

Z Placu św. Piotra możemy zobaczyć we fragmentach:

PAŁAC APOSTOLSKI
Jego bryła częściowo tylko wznosi się zza skrzydła Konstantyna I Wielkiego. Pałac Apostolski zwany też Pałacem Papieskim jest oficjalną siedzibą i rezydencją papieża w Watykanie. Jest to kompleks budynków składający się m.in. z Apartamentów Papieskich, biur, kaplic, Muzeum Watykańskiego i Biblioteki Watykańskiej. Liczy ponad 1000 pomieszczeń.
Pierwszym papieżem, który zaczął wznosić zalążki Pałacu Papieskiego połączonego z Bazyliką św. Piotra (konstantyńską), był Eugeniusz III (1145-1153), jednak prace wielokrotnie były przerywane przez działania zbrojne toczone na tym terenie. Papież Celestyn III (1191-1198) spędził w budowanym pałacu pół roku pontyfikatu. Papież Innocenty III (1198-1216) zdecydował, że obiekt ma mieć charakter rezydencji. Mikołaj III (1277-1280) rozpoczął zaawansowane bardziej prace budowlane i to w miejscu, gdzie Pałac Apostolski wznosi się dzisiaj, zaś wcześniejsze, niżej położone obiekty przeznaczył na kurię. Ten papież również połączył tunelem obszar Watykanu z Zamkiem św. Anioła, wzmocnił Mury Leonowe, założył ogrody i posadził drzewa.
W czasie "niewoli awiniońskiej" obiekty zostały mocno zaniedbane. Jednak spłonięcie Lateranu w roku 1308 (siedziby papieskiej od IV w.), sprawiło, że po powrocie do Rzymu dworu papieskiego, wybrano Watykan na jego siedzibę (1377).
Do czasów pontyfikatu Mikołaja V (1447-1455) wzniesiony kompleks miał charakter średniowiecznej półtwierdzy. Za tego pontyfikatu ruszyły kolejne prace budowlane, trwające przez II połowę XV stulecia i cały wiek XVI, mające na celu rozbudowę i przebudowę kompleksu w bogato zdobioną rezydencję renesansową. Mikołaj V kazał też pokryć freskami swoją prywatną kaplicę. Papież Sykstus IV (1471-1484) polecił zbudować Kaplicę Sykstyńską,gdzie cała rzesza znakomitych artystów zdobiła ściany w latach 1480-1483. Innocenty VIII (1484-1492) zapragnął mieć willę w najwyższej partii Belwederu. Ten niewielki pałac został później włączony w zabudowę Bramantego. Aleksander VI (1492-1503) wezwał Pinturicchia, aby udekorował 6 sal apartamentu Borgiów i do pałacu Mikołaja V dodał wieżę. Za Juliusza II Bramante połączył "palazzetto" Innocentego VIII z pałacem Mikołaja V bardzo długim korytarzem - wschodnią ścianą obszernego dziedzińca Belwederu. Leon X (1513-1521) kazał ozdobić fasadę pałacu trzema piętrami loggi, aby zamaskować jej nierówności; udekorował je freskami Rafael Santi, który malował także słynne stanze. Klemens VII (1523-1534) wykończył dziedziniec San Damaso kontynuując po dwóch dalszych jego bokach wcześniej zaczęte kryte galerie (loggie). Paweł III (1534-1549) kazał urządzić "salę królewską" i Kaplicę Paulińską, gdzie mieszczą się ostatnie malowidła Michała Anioła. W roku 1558 Paweł IV (1555-1559) zbudował casino w Ogrodach Watykańskich. Za Piusa IV (1559-1564) wzniesiono dwupiętrową fasadę i majestatyczną niszę Belwederu, a także zachodni korytarz pomiędzy Belwederem a pałacem, korytarz, który Bramante zaprojektował, ale którego nie zrealizował. Sykstus V (1585-1590) przeciął ten imponujący amfiteatr, gdzie miały się odbywać turnieje i walki byków, budując prostopadle do korytarzy Bibliotekę (1587-1589); kazał też wznieść nowy Pałac Watykański, jaśniejszy i przewiewniejszy, dominujący nad obecnym Placem św. Piotra i oparty jednym bokiem o wschodnie loggie dziedzińca San Damaso, a drugim o wieżę obronną Mikołaja V. Prace zaczęły się w roku 1589, a zakończyły za pontyfikatu Klemensa VIII (1592-1650). W ten sposób powstał największy pałac szesnastowiecznej Europy.
Największą część watykańskich gmachów (powstałych również w następnych stuleciach) zajmują muzea watykańskie, archiwum i biblioteka.

Odwiedzających Plac św. Piotra - zainteresuje zapewne znane już od wielu lat, dzięki transmisjom telewizyjnym, słynne okno, znajdujące się na ostatnim piętrze (drugie od prawej krawędzi fasady) Pałacu Apostolskiego. Na najwyższym piętrze Pałacu Apostolskiego mieszczą się bowiem Apartamenty Papieskie, czyli zbiór komnat, w tym prywatnych, w których zamieszkuje od XVII wieku każdy z papieży. Składają się one m.in. z 7 wielkich komnat, prywatnej kaplicy, gabinetu lekarskiego, biura sekretarza papieskiego, gabinetu (w oknie gabinetu ukazuje się papież) a także ogrodu umieszczonego na dachu. Po śmierci papieża przeprowadza się renowację tych pomieszczeń pod kątem potrzeb wybranego następcy (dla papieża Benedykta XVI w skład Apartamentów Papieskich dodano bibliotekę na 20 000 książek). Spośród ostatnich papieży, zmarli w Apartamentach: Jan XXIII, Jan Paweł I i Jan Paweł II; Paweł VI zmarł w Castel Gandolfo.

Brązowa Brama - widoczna przy końcu skrzydła Konstantyna (patrząc na Bazylikę) stanowi wejście do Pałacu Apostolskiego, strzeżone przez żołnierzy Gwardii Szwajcarskiej. W XVII wieku wybudowano bogato zdobiony hall nazywany Salą Klementyńską (nazwa oddaje pamięć Klemensa XIV - miernego papieża). Sala jest miejscem spotkań i ceremonii. Tu wystawia się ciało papieża po jego śmierci. Lustrzanym odbiciem Brązowej Bramy jest brama w skrzydle Karola Wielkiego, prowadząca na teren wystaw czasowych.

Ostatnia budowla widoczna z placu nad skrzydłem Konstantyna, tuż przy prawej krawędzi Bazyliki św. Piotra, z charakterystycznym spadzistym dachem, to słynna Kaplica Sykstyńska wybudowana w latach 1475-1483 przez architekta Giovanniego de'Dolci na zamówienie papieża Sykstusa IV (1471-1484) - stąd nazwa. Wzniesiona jako kaplica prywatna papieży.
 
DESTYNACJE EUROPEJSKIE  ATRAKCJE TURYSTYCZNE EUROPY
STRONA ZAWODOWEGO PILOTA WYCIECZEK ZAGRANICZNYCH