POSZUKUJESZ WYDAWNICTW PODRÓŻNICZYCH O WATYKANIE?
ZAPRASZAM DO KSIĘGARNI INTERNETOWEJ "BEZDROŻA"



WATYKAN

PAPIESTWO

W Kościele rzymskokatolickim jest to instytucja najwyższej władzy. Papiestwo swoją tradycję wywodzi z ewangelicznego powołania Piotra Galilejczyka, który zmarł jako męczennik około roku 66, przez Jezusa Chrystusa na przywódcę apostołów i zwierzchnika Kościoła.

Instytucja papiestwa doprowadziła do znaczących przemian w chrześcijaństwie, w tym do zerwania więzi z chrześcijaństwem pierwotnym, a następnie jedności kościelnej ze Wschodem.

Znaczącą rolę w umacnianiu papiestwa odegrały ludy germańskie osiedlane zbrojnie w granicach i na peryferiach Cesarstwa Rzymskiego, przyjmujące wiarę chrześcijańską łatwo i szybko. Na przełomie V i VI wieku ochrzczeni królowie germańscy panowali w Rawennie, Kartaginie, Paryżu i Tuluzie. Obok plemion germańskich Kościół rzymski (w tym papiestwo) zyskał wielką liczbę wiernych wśród ludów dawno osiadłych na Półwyspie Iberyjskim, w Galii, na Wyspach Brytyjskich, w krajach skandynawskich i słowiańskich. Przyjęcie przez te ludy chrześcijaństwa było równoznaczne nie tylko z przyjęciem dogmatów, moralności i liturgii rzymskiej, ale także zwierzchnictwa biskupa Rzymu jako najwyższej władzy. Doniosłą rolę w umocnieniu papiestwa odegrali: apostoł Wysp Brytyjskich, Augustyn, i apostoł ludów germańskich, Bonifacy; przysięga jaką Bonifacy kazał złożyć w 722 roku biskupom niemieckim na ręce papieża Grzegorza II (715-731), świadczyła o poddaniu terenów im podległych bezpośredniej jurysdykcji papieskiej. Jurysdykcja ta została rozciągnięta na frankońskie tereny misyjne. W roku 747 biskupi frankońscy w uroczystym akcie oddali się we władzę papieża.

Jednoznacznie rolę papiestwa określił papież Mikołaj I (858-867). Uważał on, że tylko biskup rzymski ma pełnię władzy w Kościele; od jego decyzji nie ma apelacji, nikomu nie wolno sądzić jego orzeczeń i wyroków. Bardzo istotne dla dalszego rozwoju papiestwa było uznanie przez Mikołaja I pseudoizydoriańskich dekretów jako zbioru obowiązującego prawa kościelnego. Zbiór ten, którego celem było uzasadnienie roli papiestwa i przez to centralizacji władzy, zdaniem wielu badaczy dokumentów Kościoła jest mieszaniną listów i dekretów papieży z lat 90-314, orzeczeń soborowych i synodalnych, cytatów z Biblii i pism Ojców Kościoła (powstał około 850 roku w Cesarstwie Franków). Jeżeli do czasów pontyfikatu Mikołaja I miano honorowe papieża mogło przysługiwać każdemu biskupowi, to od IX wieku nadawano je wyłącznie biskupowi Rzymu.

Nową kartę w historii papiestwa otworzył papież Grzegorz VII (1073-1085), określając jego rolę w dwudziestu siedmiu lapidarnych zdaniach, znanych pod nazwą "Dictatus Papae". W myśl tak sformułowanego programu każda ważniejsza sprawa ma być kierowana do stolicy rzymskiej; bez zgody papieża nie można zwoływać żadnego synodu; jedynie papież ma prawo mianowania, przenoszenia i usuwania biskupów w całym Kościele; papież jest nieomylny i święty. Dla czuwania nad wykonywaniem zarządzeń papieskich ustanowiono instytucję legatów wysyłanych do różnych krajów, stała się ona równocześnie instrumentem wszechstronnej kontroli papiestwa nad działalnością biskupów.

Szczytową formę rozwoju papiestwo osiągnęło za czasów pontyfikatu Innocentego III (1198-1216), który obwieścił światu, że jest zastępcą Chrystusa, następcą Piotra, pomazańcem Bożym postawionym między niebem i ziemią, któremu wszyscy ludzie winni okazywać bezgraniczną uległość i posłuszeństwo. Formuła została potwierdzona przez IV sobór laterański w 1215 roku. Narzędziem w rękach papiestwa stali się nie tylko biskupi i duchowni, ale i władcy świeccy, gdyż władza świecka, zdaniem Innocentego III, jest tylko odbiciem i odblaskiem papieskiej władzy nad światem.

Teoretyczne podstawy umocnienia roli papiestwa stworzył Tomasz z Akwinu. Krytyka papiestwa stała się źródłem największego wstrząsu w katolicyzmie, jakim była reformacja zapoczątkowana przez Marcina Lutra.

WSPÓŁCZESNE PAPIESTWO dysponuje:

KURIĄ RZYMSKĄ, odpowiedzialną jednocześnie za sprawy państwowe Stolicy Apostolskiej i za sprawy Kościoła. Kuria działa poprzez następujące organy:

SEKRETARIATEM STANU zajmującym się sprawami publicznymi Kościoła i odgrywający rolę porównywalną z rolą premiera.

10 KONGREGACJAMI PAPIESKIMI, które są niejako ministerstwami:
Nauki Wiary, dawniej Święte Oficjum
Kościołów Wschodnich
Biskupów
Dyscypliny Sakramentów
Kultu Bożego
Do Spraw Świętych
Kleru
Zakonów i Instytutów Świeckich
Nauczania Katolickiego
Ewangelizacji Narodów

3 SEKRETARIATAMI zajmującymi się:
- jednością chrześcijan
- niechrześcijanami
- niewierzącymi

3 TRYBUNAŁAMI:
Najwyższym Trybunałem Sygnatury Apostolskiej, pełniącym funkcję sądu apelacyjnego, sądu kasacyjnego i trybunału administracyjnego.
Roty (językami urzędowymi tego trybunału są: łacina i włoski); zasiada w nim 20 sędziów, wyłącznie mężczyzn, rozpatrujących głównie prośby o unieważnienie małżeństwa
Penitencjaria Apostolska odpowiedzialna za sprawy sumienia, np. wypełnienia albo zniesienia jakiegoś ślubu

KOMISJAMI PAPIESKIMI, RADAMI i URZĘDAMI, będącymi wyspecjalizowanymi organami papiestwa, jak np. Komisja Sprawiedliwości i Pokoju czy Urząd Statystyczny.

NUNCJATURAMI APOSTOLSKIMI i AMBASADAMI WATYKANU za granicą, podlegające Sekretariatowi Stanu.

ŚWIĘTYM KOLEGIUM składającym się z osobistych doradców papieża, kardynałów, których zadaniem jest troska o ciągłość papiestwa. Na nim spoczywa odpowiedzialność za wybór papieża po śmierci jego poprzednika.

Wśród uzupełniających służb papiestwa na szczególne wyróżnienie zasługuje Radio Watykańskie oraz oficjalny dziennik "Osservatore Romano".

Terytorialnym oparciem papiestwa jest Państwo Watykańskie, stanowiące pozostałość Państwa Kościelnego.
 
DESTYNACJE EUROPEJSKIE  ATRAKCJE TURYSTYCZNE EUROPY
STRONA ZAWODOWEGO PILOTA WYCIECZEK ZAGRANICZNYCH