POSZUKUJESZ WYDAWNICTW PODRÓŻNICZYCH O AUSTRII?
ZAPRASZAM DO KSIĘGARNI INTERNETOWEJ "BEZDROŻA"



AUSTRIA
MARIAZELL - GALERIA ZDJĘĆ

MARIAZELL

Mariazell to miasto w środkowej Austrii, w kraju związkowym Styria, w powiecie Bruck an der Mur, na północ od miasta Kapfenberg. Liczy około 1 700 mieszkańców. Kurort sportów zimowych. Od roku 1157 przez benedyktyńskie opactwo św. Lamberta na tym terenie prowadzone było osadnictwo klasztorne. W roku 2007 miasto świętowało 850-lecie lokacji. Sanktuarium znajdujące się tutaj jest jednym z najsłynniejszych i najstarszych ośrodków kultu maryjnego w Europie Środkowej. Papież Jan Paweł II odwiedził Bazylikę w Mariazell 13 września 1983 r., natomiast Benedykt XVI 8 września 2007 roku. Współcześnie sanktuarium odwiedzane jest przez kilkaset tysięcy pielgrzymów i turystów rocznie.

Legenda głosi, że w roku 1157 z benedyktyńskiego opactwa w St. Lambrecht, na polecenie opata Otkera wyruszył w okolice dzisiejszego miasteczka Mariazell mnich Magnus, celem pracy duszpasterskiej wśród zamieszkującej tu ludności. W drogę zabrał ze sobą tylko niewielką figurkę, przedstawiającą Matkę Bożą z Dzieciątkiem, wyrzeźbioną z lipowego drewna. Napadnięty przez zbójców, próbował uciekać, ale drogę tarasował mu wielki głaz. Działo się to 21 grudnia. Magnus już żegnał się z życiem, modląc się do Matki Bożej, kiedy skała za jego plecami niespodziewanie pękła, umożliwiając ucieczkę. Ocalony mnich uznał, że Maryja dała mu znak i w tym miejscu postanowił wybudować poświęconą Jej kapliczkę. Poprosił napotkanych drwali, aby z drewna wykonali ozdobną celę, w której umieścił figurkę, nazwaną później Wizerunkiem Łaski. Ponieważ wyglądała, jak zakonna cela, nazwano ją Mariazell, czyli Celą Maryi. Figurka stała się sławna jako cudowny wizerunek Matki Bożej, czczony do dnia dzisiejszego jako Magna Mater Austriae, tzn. Wielka Matka Austrii.

ZARYS DZIEJÓW SANKTUARIUM

W 1200 roku, Henryk - margrabia Moraw z wdzięczności za uzdrowienie swoje i żony polecił wybudować dookoła celi kaplicę w stylu romańskim. Pierwszą wzmiankę o Mariazell w dokumentach znajdujemy pod datą 1243 roku. W roku 1330 kościół "Naszej kochanej Pani z Zell" poświadczony jest w dokumencie odpustowym arcybiskupa Fryderyka III z Salzburga jako licznie odwiedzane miejsce pielgrzymkowe. Prawo targowe Mariazell otrzymało w roku 1344. W roku 1365 król Ludwik I Węgierski (1342-1382) zwyciężył armię turecką i jako wotum ofiarował drogocenny obraz Madonny, który dzisiaj znajduje się na ołtarzu w skarbcu i szczególnie czczony jest przez Węgrów. Polecił też wznieść kościół gotycki. Z tej świątyni zachowały się wieża środkowa oraz przebudowana w stylu barokowym nawa główna. Mariazell nigdy nie zasłynęło jako miejsce objawień czy szczególnych cudów, a jednak już kilkadziesiąt lat po wybudowaniu tu kościoła stało się słynnym ośrodkiem pątniczym. Podobno już w 1330 roku odbył się tu pierwszy odpust pielgrzymkowy. W 1399 roku papież Bonifacy IX wydał bullę, ogłaszającą możliwość uzyskania odpustu zupełnego przez pielgrzymów pobożnie odwiedzających Mariazell. Ściągały więc do alpejskiego sanktuarium rzesze pątników z wielu stron. Przybywali z Bawarii, Chorwacji, Czech, Moraw, Polski, Prus, Węgier, Włoch, Austrii i Szwajcarii. Byli wśród nich cesarze, królowie, dostojnicy kościelni i zwykli ludzie. Z czasem Maryja z Mariazell uzyskała również tytuł Pani Węgier i Matki Narodów Słowiańskich, a międzynarodowy charakter sanktuarium przetrwał do czasów współczesnych. Umocnienie się katolicyzmu po okresie kontrreformacji oraz ludowa religijność, typowa dla baroku, spowodowały w XVII wieku zwiększenie napływu pielgrzymów. W związku z tym, opat Benedykt Pierin z St. Lambrecht, mając poparcie cesarza Ferdynanda III zlecił przebudowę i rozbudowę starego kościoła w oparciu o plany Domenico Sciassia, mistrza budowniczego klasztoru w St. Lambrecht. W roku 1948 Mariazell otrzymała prawa miejskie. Fakt ten związany był nie z liczebnością osady, lecz ze znaczeniem tej miejscowości jako dużego centrum życia religijnego i kulturalnego znanego daleko poza granicami Austrii. W dziesiątą rocznicę zakończenia okupacji Austrii przez Armię Czerwoną w jednej z kaplic bazyliki w Mariazell wierni ustawili świece. Każda z nich symbolizowała jeden kraj środkowoeuropejski pozostający w strefie wpływów Związku Radzieckiego. Miały one zostać zapalone, kiedy wszystkie te państwa uwolnią się od komunizmu. Co roku wierni z różnych krajów modlili się o to na specjalnej pielgrzymce do Matki Narodów Słowiańskich. W 1983 roku, w trzechsetną rocznicę odsieczy wiedeńskiej, do Mariazell pielgrzymował Papież Jan Paweł II. W maju 1990 roku, po 35 latach usilnych modłów, kiedy ostatni ze zniewolonych przez komunizm krajów odzyskał wolność, można było zapalić milczące świece. Do Mariazell przybyli przedstawiciele wszystkich byłych państw socjalistycznych z Europy Środkowo-Wschodniej. Polak Piotr Polmański z Piekar Śląskich, jako przedstawiciel kraju, który pierwszy zrzucił jarzmo sowieckiej niewoli, zapalił pierwszą świecę. Od tej polskiej ogień przenoszono na kolejne, aż zapłonęły wszystkie, jako symbol wolności i wyraz dziękczynienia Matce Bożej za ten wielki dar.

BAZYLIKA W MARIAZELL

W roku 1644 rozpoczęły się prace związane z przebudową i rozbudową w stylu barokowym istniejącego kościoła gotyckiego. Budowę, trwającą prawie 60 lat nadzorowali opaci: Benedykt Pierin i Franciszek von Kaltenhausen. Pierwotne trzynawowe wnętrze kościoła wzbogacono o dobudowane z każdej strony (po pięć) kaplice boczne. Powiększono okna, sklepienie ozdobiono stiukami i malowidłami. W roku 1654 zburzono gotycki chór. Środkową nawę przedłużono przez dobudowanie płaskiej kopuły, a wysunięte zakrystie nadały kościołowi zarys w kształcie krzyża. Prostokątny chór jest trochę węższy niż nawa środkowa, dzięki czemu cała budowla uzyskała płaskie zakończenie. Stiuki i freski łączą wszystkie części bazyliki i zacierają pierwotny wygląd hali gotyckiej z wyprofilowanymi w kształcie gruszek żebrami sklepienia krzyżowego. Gotycka część kościoła ma 42 m długości, 20 m szerokości i 19 m wysokości. Całkowita zaś długość świątyni wynosi 84 m i 30 m wysokości. Domenico Sciassia zmarł w roku 1679 w Mariazell, cztery lata przed ukończeniem swego dzieła. Pochowany został w krypcie, w południowej bocznej nawie. 31 sierpnia 1704 roku, wraz z poświęceniem ołtarza głównego przez opata Franciszka von Kaltenhausena z St. Lambrecht, została zakonczona barokowa przebudowa świątyni. W 1827 roku podczas pożaru całkowicie zniszczone zostały dach i hełmy wież, stopiły się także dzwony. Do odbudowy kościoła przyczyniła się cała monarchia. W roku 1907 kościół został podniesiony do rangi bazyliki mniejszej, rok później Cudowna Figura Matki Bożej otrzymała koronę z rąk nuncjusza papieskiego.

Fasada główna

Gotycka wieża środkowa
Wieża wznosi się do 90 m wysokości, ma u podstawy zarys kwadratowy przechodzący w górnej części w ośmiokąt. Spiczasty hełm pochodzi z roku 1827. Boczne wieże, wybudowane w czasie barokowej przebudowy dochodzą do wysokości 60 m. Po bokach wejścia głównego stoją naturalnej wielkości ołowiane figury: hrabiego Henryka z Moraw oraz króla Ludwika I Węgierskiego z roku 1757, autorstwa Balthasara Molla. Wapienny portal główny z roku 1437 przedstawia w swojej części łukowej scenę ukrzyżowania.

Wnętrze

Cudowna Kaplica Matki Bożej
Znajdująca się pośrodku nawy głównej, pomiędzy gotycką a barokową częścią bazyliki kaplica pochodzi z roku 1690. Zawiera w sobie elementy gotyckie np. kamienną płaskorzeźbę we frontonie z roku 1369 przedstawiającą prawdopodobnie popiersie króla Ludwika I Węgierskiego i jego małżonki Elżbiety. Z okazji 600-lecia istnienia sanktuarium w roku 1756 cesarz Franciszek I oraz cesarzowa Maria Teresa ufundowali srebrną kratę. Ekspresyjne statuy św. Józefa oraz Joachima i Anny, z roku 1734, stanowią zwieńczenie cudownej kaplicy. Na zewnątrz kaplicy na kolumnach stoją figury św. Benedykta oraz św. Lamberta. Wystrój współczesny cudownego ołtarza Matki Bożej powstał na polecenie opata Kiliana Werleina w 1726 roku. Autorem projektu był Joseph Emanuel Fischer von Erlach. Prace srebnicze wykonał Filip Jakub Drentwett. Figura Matki Bożej starym zwyczajem ubierana jest w bogate sukienki. Nieubraną można obejrzeć tylko w dniu 8 września (Narodziny Maryi) i 21 grudnia, obchodzonym jako dzień założenia Mariazell.

Ołtarz główny
Dzieło ku czci Trójcy Świętej pochodzi z lat 1693-1704. Autorem był Johann Bernhard Fischer von Erlach, wybitny architekt austriacki, nawiązał w tym dziele do prac Berniniego. Interesujące jest tabernakulum w kształcie globusa. Pod krzyżem stoją Matka Jezusa i jego ulubiony uczeń Jan. Ukrzyżowany powierza ich sobie wzajemnie - Matce ucznia, a uczniowi Matkę. To, co stało się na krzyżu jest zwycięstwem nad śmiercią i szatanem. Ołtarz, mający formę łuku triumfalnego, staje się tym samym dla nas ludzi bramą życia, przejściem ze śmierci do życia.

Freski na sklepieniu kopuły
Kopuła bazyliki jest owalna, jej wymiary wynoszą: 10 x 15 x 50 m. Freski ukazują patronów monarchii austriacko-węgierskiej: Leopolda, Józefa, Jana Nepomucena i króla Stefana I, czterech ewangelistów, a w środku złocone imię Jezusa (IHS). Kartusze wrożnika symbolizują znane w XVII wieku części świata.

Skarbiec
Skarbiec, znajdujący się nad zakrystiami bazyliki, gromadzi bogate dary wotywne. O ich wartości decydują osobiste losy ofiarodawców i świadectwo ich wiary. Najbardziej znaczącym darem jest obraz Matki Bożej, obok cudownej figury najbardziej czczony wizerunek Matki Bożej w Mariazell. Obraz ten przypisywany jest Andrei Vanniemu ze Sieny i pochodzi z około 1360 roku. Namalowana temperą scena przedstawia Maryję trzymającą na ramieniu Dzieciątko Jezus. Tradycja głosi, że został on podarowany przez króla Ludwika I Węgierskiego.
 
DESTYNACJE EUROPEJSKIE  ATRAKCJE TURYSTYCZNE EUROPY
STRONA ZAWODOWEGO PILOTA WYCIECZEK ZAGRANICZNYCH