POSZUKUJESZ WYDAWNICTW PODRÓŻNICZYCH O CZECHACH?
ZAPRASZAM DO KSIĘGARNI INTERNETOWEJ "BEZDROŻA"



REPUBLIKA CZESKA  PRAGA  PRAGA - GALERIA ZDJĘĆ

HRADCZANY

HRADČANY

"Królewska" dzielnica na zachodnim, wysokim brzegu Wełtawy powstała w XIV wieku. W jej skład wchodzi kompleks zamku królewskiego i całe byłe miasto królewskie Hradczany (funkcjonowało pod tą nazwą tylko w 1598 roku) włącznie z obszarem zajmowanym przez Loretę oraz dzielnicę Nowy Świat (Nový Svět). Osada, która wyrosła wokół zamku była przez wieki zapleczem gospodarczym i usługowym pracującym na rzecz królewskiego Hradu. Zamek jest od 1918 roku siedzibą prezydenta republiki. Na Pierwszym Dziedzińcu (První Nádvoří) oraz w kilku innych miejscach wartę trzymają gwardziści ubrani w mundury zaprojektowane przez Teodora Pištka (zdobywcy Oscara za kostiumy do filmu Amadeusz). Dzielnica zajmuje obszar 1,51 km2i jest zamieszkała przez 2 222 osoby (2006 r.)

ZAMEK PRASKI (Pražský hrad)
Pod koniec IX wieku pierwszy historyczny, chrześcijański książę przemyślidzki Borzywoj I ( - 894) przeniósł swoją siedzibę z Lewego Hradca na wzgórze nad Wełtawą, gdzie na pagórku zwanym Żiżi (Žiži) od VII stulecia odbywały się zgromadzenia plemienne Czechów i gdzie składano ofiary pogańskim bogom. Borzywoj kazał zbudować tu chrześcijański kościółek pod wezwaniem Marii Panny i otoczyć go rowem. Ustawiono tutaj też kamienny stolec, na którym uroczyście zasiadał każdy nowo wybrany książę. Budowę właściwego zamku rozpoczął najprawdopodobniej syn Borzywoja - Spitygniew I (894-905). Pierwotny gród nie był większy od dzisiejszego obszaru zamku. Zamek był otoczony drewnianą palisadą na szańcach, gdzie było kilka wież, z których trzy działały też jako bramy. Podczas rządów księcia i pierwszego króla czeskiego Wratysława II (1085-1092) siedzibą władcy przez krótki czas był Wyszehrad, ale zamek na Hradczanach wciąż się rozwijał. Drewniana fortyfikacja została zastąpiona po pożarze (1091) przez kamienną z trzemi bramami: na wschodzie mieściła się Czarna Wieża (stąd prowadziła droga w kierunku Kutnej Hory), na zachodzie Biała i poboczne wejście na południu - Południowa Wieża. Znacząca rozbudowa zamku i wzrost jego znaczenia nastąpił za panowania Sobiesława I (1125-1140), który postanowił przenieść siedzibę książąt przemyślidzkich z powrótem z Wyszehradu na Hradczany (1135) oraz jego bratanka i następcy Władysława II (1140-1158) - drugiego króla Czech. Rok 1182 można uznać za koniec romańskiej przebudowy zamku. Władysław II sprowadził do podgrodzia rzemieślników i kupców niemieckich. Dzieło poprzedników kontynuował król Przemysł Ottokar II (1253-1278). Ottokar w pierwszych latach skupił się na udoskonaleniu fortyfikacji, zwłaszcza po najbardziej wrażliwej stronie zachodniej. Pałac królewski przebudowano na potrzeby reprezentacji i mieszkania. W 1303 roku zamek został zniszczony przez pożar. Jego odbudowę rozpoczęto właściwie dopiero pod panowaniem królów czeskich z dynastii Luksemburgów. Gdy w 1333 wrócił z Francji syn podówczas panującego w Czechach Jana Ślepego (1310-1346), Karol - późniejszy król czeski i cesarz rzymski (1346-1378), rozpoczął prace budowlane na opustoszałych i zniszczonych Hradczanach. Zapoczątkowano wówczas budowę dwupiętrowego, okazałego pałacu, która jednak ciągnęła się długie lata, a ostateczny kształt zawdzięcza wkładowi wielu władców Czech. Za panowania Karola wzniesiono sporą część pałacu wraz z kaplicą Wszystkich Świętych, dziełem Petera Parlera (spłonęła w pożarze 1541). Jednocześnie stawiano nowe mury i wieże. Za panowania Wacława IV (1378-1419) zakończono budowę głównego skrzydła zamkowego (południowego) i rozpoczęto stawianie następnej części pałacu. Po śmierci Wacława IV na jakiś czas rozbudowa zamku straciła tempo. Nowi władcy musieli uporać z poważnymi problemami politycznymi, przez Pragę przechodziła zawierucha wojen husyckich - dopiero Władysław II Jagiellończyk (1471-1516) podjął poważne prace. Sprowadzeni przez niego architekci z Benedyktem Rejtem na czele przeprowadzili przebudowę pałacu. Pośród tych prac powstała piękna Sala Władysławowska (1493-1502), wielka (62 m długości, 16 m szerokości i 13 m wysokości) i przykryta wspaniałym gotyckim sklepieniem. Służyła ona ważnym uroczystościom, ale też i turniejom rycerskim. Pod kierownictwem Rejta dokonano też rozbudowy pałacu o nowe skrzydło południowo-zachodnie mieszczące tzw. Czeską Kancelarię, w której potem, w roku 1618, doszło do drugiej defenestracji praskiej. Kolejne zmiany na zamku miały miejsce na przełomie XVI i XVII w., gdy szczególnie związany z Pragą cesarz Rudolf II Habsburg (1576-1611) ufundował kolejne skrzydło pałacowe z pięknymi salami: Nową i Hiszpańską. Zaś już po jego śmierci wzniesiona została barokowa brama Macieja. Następne zmiany nastąpiły w czasach cesarzowej Marii Teresy. Przebudowa mająca miejsce w latach 1753-1774 była tym intensywniejsza, iż część zamku zniszczona została podczas oblężenia Pragi przez Prusaków w 1757 roku. Znakiem tych czasów pozostaje do dzisiaj imponujący kompleks budynków po południowej stronie Hradczan wzniesiony pod kierownictwem Niccolo Paccassiego. W roku 1924 słowacki architekt Josip Plećnik unowocześnił i odrestaurował zamek w stylu postmodernistycznym.

KATEDRA ŚW. WITA, WACŁAWA I WOJCIECHA
Siedziba arcybiskupów praskich. Jeden z przykładów architektury dojrzałego gotyku w Europie środkowej. Zawiera cenne dzieła sztuki, rzeźby i malarstwa. Jest historycznym panteonem narodowym Czechów, tu spoczywają władcy Czech, przechowywane są insygnia koronacyjne królów czeskich, w tym Korona Świętego Wacława.

Pierwszy kościół w tym miejscu był wczesnoromańską rotundą wzniesioną przez księcia Wacława I (925-929) w 925 roku. Miała ona średnicę 13 metrów. Świątynię poświęcono świętemu Witowi, którego relikwie książę Wacław I otrzymał z rąk króla Niemiec Henryka I Ptasznika (919-936). W kościele tym pochowano św. Wacława, czyli księcia Wacława I (w południowej apsydzie), a w 973 w związku z ustanowieniem w Pradze biskupstwa kościół stał się katedrą i najważniejszą świątynią w Czechach. Z kolei w 1039 roku złożone tu zostały relikwie św. Wojciecha złupione przez księcia Brzetysława I (1035-1055) z Gniezna w roku 1038. Budowla ta jednak okazała się niewystarczająca jako katedra i jednocześnie cel pielgrzymek do relikwii św. Wojciecha i św. Wacława. W roku 1060, książę Spitygniew II (1055-1061) zburzył rotundę i zastąpił ją nową, większą świątynią. Prawdopodobnie miała formę trójnawowej bazyliki, z dwoma chórami, zachodnim i wschodnim. Świątynia była wtedy największym kościołem w Czechach, miała 70 m długości. Grób św. Wacława znajdujący się w dawnej rotundzie znalazł się w prezbiterium nowej katedry. W tej świątyni odbyła się pierwsza czeska koronacja królewska - Wratysława II w 1085 roku.

Gdy w 1344 roku praskie biskupstwo otrzymało godność arcybiskupstwa, zadecydowano o budowie nowej świątyni, odpowiedniej dla jej rangi. Kamień węgielny wmurowano 21 listopada 1344 roku w obecności króla Jana Luksemburskiego, jego syna Karola (przyszłego króla Karola IV) oraz arcybiskupa Arnosta z Pardubic. Kościół miał być mauzoleum i miejscem koronacji władców czeskich, siedzibą arcybiskupią, miejscem przechowywania klejnotów królewskich, a także punktem docelowym pielgrzymek zdążających do grobu św. Wacława. Przez pierwszych osiem lat budowy pracami kierował francuski architekt Mateusz z Arras. Architekt założył koncepcję nowej wielkiej świątyni, wzorowanej na katedrach francuskich. Po śmierci Mateusza z Arras w 1352 roku Karol IV powierzył budowę młodemu architektowi i rzeźbiarzowi Peterowi Parlerowi. Parlerowi przypisuje się ukończenie prezbiterium, ponadto wzniósł południowe ramię transeptu, z reprezentacyjnym wejściem do świątyni oraz dolne partie wieży południowej. W latach 70-tych XIV wieku ukończył kaplicę św. Wacława. Jednocześnie trwała budowa Złotej Bramy, stanowiącej dzisiaj wejście do katedry od południa - na jej fasadzie umieszczona została w latach 1370-71 mozaika przedstawiająca scenę Sądu Ostatecznego. W 1385 r. zamknięty został pierwszy etap budowy katedry - wyświęcone zostało jej prezbiterium, prowizorycznie zamknięte od zachodu (to prowizoryczne zamknięcie miało jednak przetrwać kilka stuleci). Architekt dostosował się do poprzednika jedynie w zakresie planu i ogólnej koncepcji francuskiego gotyku katedralnego, zaś formę architektoniczną zarówno zewnątrz i wewnątrz radykalnie zmienił. Wewnątrz w tryforium artysta wraz z z uczniami w latach 1375-1385 wyrzeźbił dwadzieścia jeden portretów m.in. Karola IV wraz z rodziną, arcybiskupów, kierowników budowy, oraz architektów katedry, w tym swój autoportret. Budowę Wieży Dzwonowej, czyli Wielkiej, o wysokości 109 metrów, rozpoczął Parler, jednak skończono ją dopiero w 1554 r.; w roku 1770 otrzymała barokową kopułę. Mistrz zmarł w 1397 roku. Pochowano go w kaplicy Św. Marii Magdaleny, obok Mateusza z Arras.

Po śmierci Petera Parlera przez pewien czas prowadzili prace przy budowie katedry jego synowie Wacław i Jan, ale budowa została generalnie wstrzymana i w tej postaci przetrwała pięć wieków. Jedyne poważniejsze zmiany, jakie w tym czasie się w niej dokonały dotyczyły budowy tzw. Chóru Władysławowskiego przez Benedykta Rejta za panowania Władysława Jagiellończyka, budowy mauzoleum królewskiego w latach 1566-1589 oraz wystawienia w XVIII w. nagrobka św. Jana Nepomucena. Rozbudowę rozpoczęto na dobre dopiero w 1872 roku. Do 1929 roku dobudowano pseudogotycki korpus nawowy wraz z imponującą zachodnią fasadą i dwoma wieżami. Wnętrze zawiera wiele cennych dzieł sztuki, w tym m.in. gotyckie nagrobki królów czeskich, wiele rzeźb Piotra Parlera, barokowy nagrobek św. Jana Nepomucena. Jeden z witraży jest projektu Alfonsa Muchy.

BAZYLIKA ŚW. JERZEGO (BAZILIKA SV. JIŘI)
Pierwszy kościół w tym miejscu powstał ok. 920 roku z inicjatywy księcia czeskiego Wratysława I (905-921) - tutaj zresztą pochowanego. Do roku 973 pełnił on funkcję głównego kościoła pałacu książęcego i całych Czech. Gdy w 973 roku ustanowiono w Pradze biskupstwo (katedrą została znajdująca się obok rotunda św. Wita), książę Bolesław II Pobożny (967-999) sprowadził tutaj siostry benedyktynki i ufundował im klasztor właśnie przy kościele św. Jerzego (zresztą jako pierwszy klasztor na ziemiach czeskich). Pierwszą przełożoną zgromadzenia i inicjatorką jego założenia była siostra księcia - Mlada. Klasztor stał się miejscem ważnym dla rodu Przemyślidów - tu wychowywano liczne córki książęce, niejeden raz kobiety z tej dynastii były przełożonymi na wzór Mlady. W związku z tym przystąpiono do budowy romańskich zabudowań klasztornych, a także do rozbudowy kościoła. Powstała romańska trójnawowa bazylika. Kolejna rozbudowa nastąpiła pod koniec XI w., kiedy kościół przedłużono i podwyższono, dodano empory nad nawami bocznymi, a także postawiono wieżę północną. Kościół zniszczony został podczas oblężenia Pragi w 1142 roku. Podczas jego odbudowy postawiono drugą wieżę (południową), a także podwyższono poziom prezbiterium umieszczając pod nim kryptę. Na początku XIII wieku w przyziemiu wieży południowej utworzono kaplicę św. Ludmiły (babka św. Wacława i prababka Bolesława Chrobrego) - pierwszej czeskiej męczennicy i świętej. Po 1500 roku od strony południowej został wybudowany przez Benedykta Rejta renesansowy portal, w którego tympanonie przedstawiona jest scena walki św. Jerzego ze smokiem. Około roku 1670 zbarokizowano całkowicie zachodnią fasadę kościoła. W XVIII wieku powstała kaplica św. Jana Nepomucena. W XIX stuleciu dokonano rekonstrukcji romańskiego wnętrza kościoła, przywracając mu stan z roku 1173.

KLASZTOR ŚW. JERZEGO (KLÁŠTER SV. JIŘI)
Założony przez księcia Bolesława II Pobożnego (a właściwie przez jego siostrę, Mladę, która została pierwszą przeoryszą klasztoru) w 973 roku na terenach przylegających do Zamku Królewskiego. W 1782 roku, za panowania cesarza Józefa II, został przekształcony na koszary. W latach pięćdziesiątych XX wieku klasztor odnowiono i przeznaczono na galerię sztuki. Ekspozycja obejmuje głównie kolekcje sztuki manierystycznej i barokowej Czeskiej Galerii Narodowej.

KAPLICA ŚW. KRZYŻA (KAPELE SV. KŘIŽE)
Wzniesiona w drugiej połowie XVIII wieku przez Anselma Lurago według projektu Mikołaja Pacassiego. Znajduje się na drugim dziedzińcu Zamku Królewskiego. Bogato zdobiona freskami Jósefa Navrátila i złoceniami.

KAPLICA WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH (KAPELE VŠECH SVATYCH)
Wzniesiona w latach 1370-87 z rozkazu Karola IV przez Petra Parlera na miejscu XII-wiecznej kaplicy romańskiej. W roku 1541 zniszczona przez pożar. W II połowie XVI wieku poszerzona i przebudowana w stylu renesansowym, a następnie barokowym. W podziemiach kaplicy złożone są szczątki Świętego Prokopa.

ZŁOTA ULICZKA (ZLATÁ ULIČKA)
Dawniej nazywała się ulicą Złotniczą (Zlatnická), gdyż była prawdopodobnie w XVI wieku siedzibą miejscowych złotników - Żydów pracujących dla skarbu, znajdujących w ten sposób schronienie za murami zamku. Powstała między romańskim i późnogotyckim obwarowaniem północnej części zamku. Do zamkowych łuków muru obronnego, wzniesionego około 1500 roku przez Benedikta Rieda, dobudowano w XVI stuleciu małe domki. Poddasza domków tworzą chodnik obronny, łączący wieże Białą i Daliborską. Za czasów cesarza Rudolfa II zajmowali je członkowie straży zamkowej, których było 24. Później na Złotej Uliczce mieszkała praska biedota. W XX wieku uliczka zmieniła charakter. W domku nr 22 w 1917 roku pisał swoje dzieła Franz Kafka, który to domek "wypożyczał" od swojej siostry Otty, w domku nr 12 u Jiřígo Mařánka zbierali się pisarze i poeci, m.in. František Halas, Jaroslav Seifert - laureat Nagrody Nobla, Vítězslav Nezval. Po drugiej wojnie światowej domki przestały służyć jako miejsce zamieszkania - w roku 1951 wysiedlono ostatnich mieszkańców. Obecnie znajdują się w nich sklepiki, galerie i wystawy, przyciągające uwagę turystów. Po zachodniej stronie uliczki stoi cylindryczna Biała Wieża, której dolna część służyła aż do połowy XVIII wieku jako więzienie i katownia. Więziony tu był m.in. XVI-wieczny angielski alchemik i szarlatan Edward Kelley.

WIEŻA DALIBORKA
Zbudowana w XV wieku przez niemieckiego architekta Benedykta Rieda. Znajduje się na końcu Złotej Uliczki. Stanowiła część fortyfikacji wzniesionych przez króla Władysława II Jagiellończyka. Następnie przekształcona na więzienie; pierwszym więźniem był rycerz Dalibor z Kozojed, od którego pochodzi nazwa wieży. Według legendy w celu zabicia nudy Dalibor nauczył się grać na skrzypcach. Podobno nawet po jego śmierci (1498) można było usłyszeć dźwięki skrzypiec i zawodzenie dochodzące z wieży. Legenda ta zainspirowała czeskiego kompozytora Bedrzicha Smetanę do napisania opery Dalibor. Wieża przestała pełnić funkcję więzienia w roku 1781.

WIEŻA PROCHOWA (MIHULKA)
Wieża w pobliżu Katedry św. Wita. Zbudowana w 1496 roku przez niemieckiego architekta Benedykta Rieda na zlecenie Władysława II Jagielończyka. Spłonęła w roku 1541, odbudowana z przeznaczeniem na dom i warsztat Tomasa Jarosa, rusznikarza i ludwisarza, który wykonał największy dzwon dla Katedry św. Wita (18-tonowy dzwon "Zygmunt"). W okresie panowania Rudolfa II (1576-1612) wieża była pracownią alchemików. W roku 1649, podczas okupacji szwedzkiej, w wieży wybuchł proch strzelniczy powodując znaczne zniszczenia. Od 1754 roku służyła jako mieszkania kościelnych z Katedry św. Wita. Od lat 60-tych XX wieku w wieży znajduje się muzeum z ekspozycją obejmującą ludwisarnię Tomasa Jarosa i praktyki alchemików.

PAŁAC SCHWARZENBERGÓW
Zwany również Pałacem Lobkowiców. Budowę renesansowego pałacu dla rodu Lobkoviców prowadzono w latach 1545-1576 pod nadzorem włoskiego architekta Augostina Galli. W 1594 roku pałac przypadł cesarzowi Rudolfowi II. Wkrótce władca oddał go Petrowi Vokowi z Rožemberku w zamian za pałac Rožemberków. Po śmierci Petra Voka budowla stała się własnością Jana Jerzego ze Švamberka. Jego spadkobierca stracił prawo własności za udział w antyhabsburskim powstaniu. W 1624 roku pałac posiadał jeden z książąt Eggenberg. W roku 1710 nastąpiła przebudowa według projektu M. Carnevalego. W 1719 roku budowlę odziedziczył książę Adam Franciszek Schwarzenberg. W roku 1723 nastąpiła przebudowa według projektu Antonia Erharta Martinelliego. Prace prowadził Thomas Haffenecker. W 1948 roku pałac stał się własnością Czechosłowackich Lasów Państwowych, a dwa lata później posiadłość przejęło ministerstwo obrony narodowej, które umieściło w nim Muzeum Wojskowe (Vojenské historické muzeum). W roku 1998 pałac zwrócono Karelowi Schwarzenbergowi. W 2002 roku jego właścicielem stała się Galeria Narodowa w Pradze, która w roku 2008 otworzyła w nim swoją wystawę.

PAŁAC ARCYBISKUPI
Cesarz Ferdynand I zakupił ten pałac w 1562 roku dla pierwszego katolickiego arcybiskupa Pragi, po zakończeniu wojen husyckich. Od tej pory jest siedzibą kolejnych arcybiskupów praskich. Był symbolem katolickiej dominacji nad miastem i Czechami. Rokokową fasadę zaprojektował w latach sześćdziesiątych XVIII wieku Johann Joseph Wirch.

PAŁAC CZERNINÓW
Wznosi się przy placu Loretańskim. Został wzniesiony w 1668 roku. Cechuje go 150-metrowa fasada, ozdobiona trzydziestoma palladyńskimi pilastrami i romboidalną rustyką. Właściciele pałacu - ród Czerninów w roku 1851 sprzedali go monarchii austriackiej. Austriacy zamienili pałac na koszary. Z okna łazienki na ostatnim piętrze został wypchnięty 10 marca 1948 roku jedyny syn założyciela Republiki Czechosłowackiej Tomasza Masaryka - Jan.

LORETA
Kompleks barokowych budynków sakralnych przy placu Loretańskim. Pracę budowlane rozpoczęły się 3 czerwca 1626 roku. Fundatorem była czeska baronowa - Katarzyna Lobkovic, propagująca kult Santa Casa w Loreto. Głównym elementem jest domek loretański, projektu włoskiego architekta Giovanniego Orsi, konsekrowany 25 marca 1631. Początkowo zewnętrzne ściany były pokryte malowidłami. Dopiero w drugiej połowie XVII wieku ufundowane zostały przez hrabinę Elżbietę Apollonię Kolowrat, obecne do dziś rzeźbione panele. Domek Loretański jest usytuowany na wewnętrznym dziedzińcu otoczonym piętrowymi arkadami. W przebiegu arkad (1661) znajduje się skarbiec, kościół Narodzenia Pana oraz liczne kaplice. Znanymi atrakcjami Lorety są: monstrancja wysadzana 6 222 diamentami oraz carillon z 1694 roku. Ze względu na obecność domku loterańskiego Loreta jest popularnym miejscem pielgrzymkowym

KLASZTOR NA STRAHOWIE (STRAHOVSKY KLÁŠTER)
Klasztor norbertanów został założony w 1140 roku, a ufundowany przez księcia Władysława II. Jest siedzibą zakonu norbertanów - z przerwą w latach 1950-1989 - do dnia dzisiejszego. W roku uroczystego przeniesienia relikwii św. Norberta (1627) z Magdeburga, Strahow stał się głównym klasztorem norbertanów. Obecne założenie klasztorne reprezentuje styl barokowy z drugiej połowy XVII wieku. Norbertanie (Premonstratensi) przybyli na Strahow w 1140 z niemieckiego klasztoru Steinfeld. Nowo powstały konwent stał się głównym ośrodkiem premonstratensów na Europę Środkowo-Wschodnią.

Nad całością dominuje kościół opacki Wniebowzięcia NMP (kostel Nanebevzetí Panny Marie). Dawna bazylika romańska miała imponujący wygląd: nawa główna o długości 56 m, transept 22 m oraz dwie graniaste wieże. Po pożarze w 1258 roku i zburzeniu w roku 1420, kościół przebudowano w stylach gotyckim i renesansowym, a w latach 1743-52 przez A. Lurago w stylu barokowym. W przebudowie gotyckiej do nawy północnej dostawiono kaplicę św. Urszuli (obecnie św. Norberta; od 1873 z relikwiami św. Norberta i św. Urszuli). W odbudowie renesansowej powiększono nawę południową o kaplicę Matki Bożej Pasawskiej, w której mieści się m.in. grobowiec Henryka Pappenheima i fresk przedstawiający wiktorię wiedeńską z królem Polski Janem III Sobieskim. Ołtarz główny oraz dziesięć ołtarzy bocznych pochodzi z drugiej połowy XVIII wieku (J. Lauermann, I. Platzer). Strop nawy głównej ozdobiony jest sztukateriami K. A. Palliardiego, z pierwszej połowy XVIII wieku. Na organach (z 1774), w roku 1787 grywał Wolwgang A. Mozart. Za pontyfikatu papieża Jana Pawła II kościół został podniesiony do rangi bazyliki mniejszej. Jest to świątynia trzynawowa.

Kościół św. Rocha pochodzi z lat 1603-12 (architekt G. Filippi), fundatorem był Rudolf II.Świątynia była wotum, za cofnięcie morowej zarazy. Dawniej kościół parafialny, a obecnie sala wystawowa.

Pomnik Narodowego Piśmiennictwa (Památník národního písemnictví) - utworzony w 1953 roku po kasacie klasztoru w 1950 r. (premonstratensi powrócili tu w 1989). Biblioteka na Strahowie liczy ogółem około 200 000 tomów, samych rękopisów 3000. Liczne starodruki i inkunabuły (około 1500). W obecnych czasach kompleks może poszczycić się najobszerniejszym, najstarszym i najcenniejszym księgozbiorem w Czechach. Znajduje się tu prawie kompletna kolekcja piśmiennictwa zachodniego chrześcijaństwa od jego początków do końca XVIII wieku. Współcześnie zainteresowanie skupia się na narodowej literaturze z XIX oraz XX wieku.

Sala Teologiczna (Teologický sál), pierwotnie zwana Biblioteką Opata, wybudowana za opata Jeronýma Hirnhaima, w latach 1671-79 (projektował architekt praski włoskiego pochodzenia Giovanni D. Orsi), Wewnątrz, na kracie w przejściu niepozorny napis: INITIUM SAPIENTIAE TIMOR DOMINI (początek mądrości - bojaźń przed Bogiem) - myśl przewodnia Sali Teologicznej. Odrestaurowana w latach 1993-94. Księgozbiór liczy około 18 000 woluminów.

Sala Filozoficzna (Filosofický sál), z ostatniego ćwierćwiecza XVIII wieku, postawiona dla nowych nabytków przez opata Václava Mayera. Budowę "wymusiła" kasata klasztoru Louka, z którego przejęto nie tylko unikalny i niezwykle cenny księgozbiór, ale i wnętrze tamtejszej biblioteki wykonane z drewna orzechowego. Dwukondygnacyjną salę wybudowaną w latach 1783-97 zaprojektował J. I. Palliardi (wymiary sali: długość 32 m, szerokość 10 m, wysokość 14 m), a stolarkę wykończył Jan Lahofer z Tasovic. Księgozbiór sali przekracza 42 tysiące woluminów.

Gabinet osobliwości (Kabinet kuriozit) - w łączniku między salami Filozoficzną i Teologiczną, zakupiony w 1798 roku od K. J. Ebena. W centrum, najcenniejszy eksponat całej biblioteki: bogato zdobiony Ewangeliarz Strahowski z Trewiru, z lat 860-65, jeszcze w roku 1100 majątek trewirskiego kościoła św. Marcina. W latach 980-85 do faksymile wszyto cztery całostronicowe podobizny Ewangelistów. Ciekawostką jest ksyloteka (biblioteka dendrologiczna), z pierwszej połowy XIX wieku (opracowana przez K. Hinterlagena), zawierająca 68 woluminów, z których każdy z osobna jest monografią poszczególnych gatunków drzew. Okładki tomów są wykonane z omawianego drzewa, wewnątrz zielnik z korzeniami i liśćmi, grzbiety z kory. Wśród wielu zadziwiających przyrodniczych eksponatów, świadectwa zaginionych gatunków zwierząt.

Strahowska Galeria Obrazów, (Strahovská obrazárna) - powstała w 1834 za opata J. J. Zeidlera i liczyła wówczas około 400 obrazów. Czterdzieści lat później galeria osiąga już 1000 pozycji malarstwa europejskiego z okresu XIV-XIX wieku. Galeria jest jedną z największych niepaństwowych kolekcji w Europie Środkowej.

POLECAM STRONY
 
DESTYNACJE EUROPEJSKIE  ATRAKCJE TURYSTYCZNE EUROPY
STRONA ZAWODOWEGO PILOTA WYCIECZEK ZAGRANICZNYCH